Allen in de streek dongen voor zijn trouw
Vrouwen hadden beweerd van hem te houden
Hij had zichzelf echter verloren in de bouw
van een beeld, zó mooi, niet te evenaren.

Pygmalion had immers een begeerte, een wens
Die hem vervulde met trots en hoop en schaamte
Want hij verlangde vurig naar zij die noch een mens
en noch een realiteit was, vol van koude perfectie.

Wat waren namelijk al die anderen in het land?
Zij waren ongeduldig en begrepen hem noch zijn
Werk niet, en hij voelde niets, geen enkele band,
Voor hen die niet zagen zoals hij dat kon doen.

Pygmalion zag in koud steen wat zou kunnen zijn,
Een droombeeld, een schaduw van een mens of dier,
De reflectie van echte emoties, liefde, geluk, pijn
En nam zich voor deze met precisie te weergeven.

Zo werkte Pygmalion met veel vastberadenheid
Gestaag en exact elk ivoren detail weergevend
Totdat de vrouw – haast – levensecht na lange tijd
Voor hem stond en hij liefde niet kon onderdrukken.

De beeldhouwer beminde haar zonder te willen stoppen,
Werd verteerd door zijn begeerte en verlangens totdat
Hij zichzelf verbeeldde dat die oh zo koude vingertoppen
Hem streelden en wanhopig verlangden – naar hem.

Glimlachend gaf Pygmalion haar sieraden om te dragen,
Schonk haar kleding, snuisterijen en vazen bloemen,
Hopend om zijn liefde met dit alles zodanig te behagen,
Dat ze hem nooit zou willen verlaten voor een ander.

Als de tijd echter verstrijkt en Pygmalion in haar armen ligt,
Wordt hij langzaam door twijfels overmand – ze moet wel echt
zijn, maar hij twijfelt, en dan realiseert hij zich dat hij het zicht
Op de werkelijkheid al een lange tijd geleden is verloren.

Hetgeen dat Pygmalion ondanks alles nog niet heeft verloren,
Zijn echter de wanhopige verlangens naar die ivoren vrouw
Dus hij bidt, en smeekt dat zij toch aan hem mag toebehoren
Op het feest van de godin Venus, en dit wordt hem toegestaan.

Wanneer hij terugkomt naar huis, voor hem zo leeg en zwart
Begint Pygmalion zijn kunstwerk weer te strelen, te kussen
En, verbazingwekkend, het ivoor smelt – wordt hij getart
Door de goden, vraagt hij zichzelf af, of is het nu wel echt?

Ja! Leven is waarneembaar in die zachte ogen van haar
En haar hardheid begint langzaam maar zeker te vervagen,
Totdat zij naar hem opkijkt, verlegen en zachtjes lacht,
En hij zweert van haar te houden tot het einde van zijn dagen.